مثل درخت در شب باران

                                 گفته بودم ترک می اما نگفتم کی کنم

سلام خیلی ممنونم که برام کامنت های امید وار کننده گذاشتید خیلی ممنون که منو خوندید. اگه به روز نمی کنم علتش اینه که این روز ها سخت مشغول سمینار های عریض و طویل دانشگاهم و برای روز دفاع از پرو پوزالم ثانیه شماری می کنم  . بعدشم هی این وسط باید برم دندونپزشکی و ... دارم سعی می کنم به چهار میلیون پول رهن اضافه امسال صاحب خونه فکر نکنم و باز هم فکر کنم که دنیا جای خیلی جالبی برای زندگی کردن و وقت گذروندنه.اما درست توی روزهایی که به شدت سر گرم تمرین مهارت رانندگی بودم به یه حس جدید رسیدم :و اون اینکه برای انجام کارهای سخت فقط باید رفت تو دل خطر و اصلا قبلش نباید به چیزی فکر کرد ...حتی اگه با رانندگی شکسته بسته ات توی ترافیک میدون آزادی گیر کنی و یه عالم آدم عجول هی پشت سرت بوغ بزنن ...تو باید با جسارت کامل به راهت ادامه بدی.

حمید می گه ماچهار میلیون رو باید توی دوهفته جور کنیم و این نشون می ده که ما خونه داریم!!!

ما بچه های انقلاب و جنگیم و همیشه به ما گفتن قراره بعدا و در سالهای بعد یه اتفاقهای خوبی بیافته و ما عادت کردیم به انتظار و زندگی در آینده ای نا معلوم که تنها هدیه اش استرسه!!!

حالا هی روانشناسها بیان و نظریه ردازی کنن من که می دونم مشکل از کجا آب می خوره نمی تونم برا خودم کاری کنم . بابا با گوشت و خونم آمیخته شده مگه شوخیه!!یه روزه می شه کندش انداختش دور ؟؟؟؟

حالا هی من می گم به این تکنولژی نمی شه اعتماد کرد بگید می شه!!!

چند اپیزود از زندگی این روزهای من:

کابینت قوطی های ادویه رو باز می کنم که کمی زردچوبه و فلفل برای غذایی که دارم می پزم بر دارم. چشمم می افته به جعبه دست نخورده چای کیسه ای که دو سه ماهی میشه خریدمش اما تا الان بازش نکردم . و دلم تنگ می شه برای سفر های ماجرا جویانه با همسرم که به برکت کمبود بنزین کاملا لغو شده .من هیچوقت دنبال این نبودم که با یه زوری برم خارج و بعد پز سفرم رو به این و اون بدم –هر چند خارج هم رفته ام – اما منظورم اینه که برام سفر به گرم ترین و دور افتاده ترین نقاط کشورم از رفتن یه سفر لوکس به اروپا بیشتر ارضام می کنه.اما این تنها لذت زندگیم این روز ها ازم گرفته شده و هیچ جایگزینی نمی بینم...

توی دفتر همشهری محله نشستم ودر حالی که حالم به شدت گرفته است از حق التحریرهای وا قعا غیر قابل باور دبیر .-و در حالی که به هفت جد نیلوفر دعا می کنم به خاطر خوش حسابی هاش – دارم یه گزارشی که اصلا معلوم نیست در صفحه بندی چه بلایی سر اول و آخرش بیادتنظیم می کنم از مانور آتشنشانی امروز صبح ،صدای یکی از بچه هایجدید الورود تحریریه می پراندم با حالت کاملا بشاشی دارد خاطره تعریف می کند و با ساده دلی خاصی می گوید:"من مثل گوسفند به آنها نگاه می کردم و آنها هم مثل گاو جوابمو می دادن!!!"بعد گیر می دهد به من که دارم بهش نگاه می کنم ولی فکر دیگری از سرم می گذرد.و می گوید شما چیزی نمی گویید؟ من که اصلا این روزها حوصله سرو کله زدن با تازه وارد ها رو ندارم و دلم می خواد تو خلصه تنهایی خودم باشم فقط یه نگاه عاقل اندر سفیه بهش می کنم و تو دلم به روحش می گم دست از سرم بردار، من حوصله یه دوست جدید رو ندارم.اما او ادامه می ده و سعی می کنه حرفهایی رو بزنه که منو به حرف زدن تر غیب کنه یه لحظه دست از سر حسم بر می دارم و باهاش هم صحبت می شم واقعا آدم نمی تونه هیچوقت ذاتش رو نادیده بگیره.و.و....

میگم چرا ؟میگه نکنه از اینکه اسمتون زیر مطالبتون نخورده دلخورین گفتم نه هر چند این هم مساله مهمیه اما الان دیگه بعد از پنج سال روزنامه نگاری دیگه برام مهم نیست تازه اونم توی همشهری محلهیه منطقه تهران که  مخاطب آنچنانی هم نداره .اصلا نفس اینکه من اومدم و دارم اینجا کار می کنم به خاطر اینه که از روزنامه نگاری حرفه ای خسته شدم.وفقط می خوام که به اندازه ای که زحمت می کشم در آمد داشته باشم نه بیشتر.منو می بر کنار میزش که از تحریریه جداست و بعد با نشون دادن یه برگه هایی از حق التحریر های گذشته سعی می کنه منو به چیزی که هست راضی کنه و من که حرفم چیز دیگری است نمی دونم به چه زبانی حالیش کنم که بابا داری حق منو می خوری و خودت هم می دونی و این همه توجیه برای چیه؟دست آخر می گه به داداشت اعتماد کن حقتو بهت می ده!!!!

حمید اطلاعات حاصله از پروژه پایان نا مه اش رو از روی جداول به دست آمده از اسپکترو فتو متری می خونه و چون نمی تونه هم زمان بنویسه من براش می نویسم و چون گاهی این وسط معطلم می کنه من مجله زنان رو کنار دستم باز کر دم و همزمان می خونمش .......

رادیو پیام بازه و دایم خبر ها و تبلیغات تکراری می ده هاکوپیان تبلیغ می کنه و من یاد ماه رمضون دو سال پیش می افتم که بعد از دو سه ماه هماهنگی و تلاش برای گرفتن وقت گفتگو از شخص هاکوپیان برای روزنامه و خون دل خوردنها که بتونم یه کار آفرین رو معرفی کنم چطور بعد از کلی معطل کردن من توی دفترش و البته یکی از عکاسهای خبر گذاری فارس چطور ما رو بیرون کرد.... 

چند وقتیه که دیگه شروع نمی کنم و اگه هم شروع کنم دنبال زودتر تموم کردنم.دلم می خواد همه چی تموم بشه زودتر وزودتر اصلا چه لزومی داره که یه چیزهایی اینقدر طولانی بشه ؟اینقدر طولانی که واقعا حال آدمو به هم بزنه .شاید خسته ام ...نمی دونم چم شده .دیگه آواز نمی خونم .بیشتر گوش میکنم و می شنوم. دستهام مردن خوشنویسی تعطیله.ساز تعطیله. خیاطی تعطیله .آشپزی بدون اجبار و از سر شوق تعطیله. کار عاشقانه تعطیله. کتاب تعطیله. گردش و تفریح تعطیله.نقاشی تعطیله. زبونم لال خدا هم تعطیله.و یه بغض بزرگ محکم ته حلقمو چسبیده  .دیگه سعی نمی کنم کسی  رواز اشتباه بی تجربگی بیرون بیارم .تلاشی برای اثبات خودم نمی کنم تبدیل شدم به یه آدم خنثی و هی ثانیه شماری می کنم که روزها زودتر بگذرن زودتر و زودتر تا همه چیز تموم بشه و دیگه هیچ چیز شروع نشه از شمردن ثانیه ها به اندازه استفاده مفید از آنها متنفرم .اصلا از همه چیز متنفرم از کار کردن برای پول متنفرم از کارنکردن برای پول هم . از صحبت از هم دردی از حرکت از .....از زن از مرد از درخت از خیابون از چراغ از مفهوم از یادداشت کردن از نوشتن از به روز کردن وبلاگ و اینو هم مثل تمام چیزهای دیگه به اجبار انجام می دم.

                                       کار ما شاید این است

                                  که در افسون گل سرخ

                                                               شناور باشیم

همیشه بعد از هر مراسم عروسی یه حس گنگ و مبهم می آد سراغم .حسی که نمی دونم چیه فقط حس می کنم از قالو بلی اولی که گفتیم آب می خوره و اینکه من خودم رو جای عروس می ذارم و به تمام مسئولیت های احتمالیش فکر می کنم!!!!!