مثل درخت در شب باران

من ماهیم تو آب منی

در من حلول کن                      با دستهای زلالی که سرنوشت سهم تو کرده است...

من منتظر، من تنها

                              در پیچ و تاب جذر و مد عشق

                                                                         جا مانده ام هنوز!

                                   من ماهیم تو آب

                                                         در من تمام کن یک عمر التهاب!............

یه روز شعری با این مضمون شنیدم هر چی کردم نتونستم شاعرش رو پیدا کنم یا جایی که اون شعر رو تمام و کمال داشته باشه چون از مفهوم قشنگش خوشم اومده بود و نمی تونستم نداشته باشمش، نشستم و خودم دوباره بر مبنای مفاهیمی که یادم بود یه شعر سرودم معلوم نیست این شعر منه یا یه کی دیگه؟  اینم یه نوع زندگی کردنه با شعر!!!!!

فکر می کنین آدم تو بیست و نه سالگیش چه جوری می شه؟چقدر از زندگی احساس رضایت می تونه داشته باشه چه چیز هایی باید براش مهم باشن؟ با چه ابعادی از زندگی باید به توافق رسیده باشه؟ وقتی دوستان زنگ می زنن وسالروز  29 سال زندگیت  رو بهت تبریک می گن چه حسی باید داشته باشی؟ باید تثبیت شده باشی که در آستانه ی 30 سالگی ایستادی؟انگار از بیست سالگی تموم این سالهای بیست و اندی خیلی مورد توجه نبودن و نیستن اما بیست و نه که تموم می شه .....و خودت رو در سی غوطه ور می بینی نمی تونی بی تفاوت باشی مبدا من 5 بهمنه حتی اگه شناسنامه ام هم بهم دروغ بگه و من سالم رو از امروز شروع می کنم از امروز که مهر سی آروم آروم روی شناسنامه ی کارهام و زندگیم می خوره .....ضمن اینکه حس نمی کنم بار بزرگی رو از رو دوش این دنیا برداشته باشم یا مسئله ی مبهمی رو حل کرده باشم احساس بیهودگی هم نمی کنم متاسفانه سر شار از تجربیات مثبت و منفی خیلی محافظه کارانه زندگی می کنم و شاید هم خوشبختانه دیگه از شور جوانی خبری نیست....تعجب می کنم از دوستانی که هنوز با این همه از من انتظار انتهار یا شور و شعف دوباره تجربه کردن رو دارن...من در آستانه ی سی سالگی در آستانه ی مادر شدنم ..........

حس می کنم می دونم تمام سالهای بعدی عمرم رو چطور و چگونه باید طی کنم با اعتماد به نفس بالا حس می کنم یه راههایی رو برای زنده بودن و زنده زیستن پیدا کردم ....به عنوان یک زن کامل که هم مادره هم همسر هم کار اجتماعی کرده و هم می تونه بی دغدغه ی فکر کردن به کار تمام وقت فرصت هایی رو برای ایجاد تغییر در خودش واطرافش داشته باشه  ..سی سالگی و آغازش می تونه دلیل خوبی برای تثبیت باشه تثبیت زندگی ....