مثل درخت در شب باران

پریشب به لطف یکی از دوستان که برامون بلیط تئاتر رزرو کرده بود رفتیم تا سینما حافظ ....فضای میدون بهارستان به اندازه ی کافی نوستالژیک هست چه برسه به اینکه عکس های هنر پیشه های قدیمی رو هم رو دیوار سینما ببینی!!! حتی تا وقتی که تئاتر شروع بشه هنوز نفهمیده بودم که با چه پدیده ای طرفم ......یه تئاتر چاله میدونی به تمام معنا اما شاد ...که می تونست اثراتی به اندازه ی شرکت در یک جشن عروسی رو به همراه داشته باشه با هنر پیشه هایی بسیار از جان گذشته که تمام ترانه های لوس آنجلسی رو حفظ بودن و تازه از ما هم می خواستن که حین دست زدن باهاشون همراهی کنیم....خلاصه اولش کمی جا خوردم اما بعد ژست روشنفکری رو گذاشتم کنار و همراه با بقیه هم نوا شدم ....تئاتر در دو پرده و سه ساعت تموم طول کشید تا حدی که آخرش به شدت احساس خستگی می کردم...اما عجب پدیده ای بود به یه بار امتحانش می ارزه!!!!!!